TedPrize 2008: James Nachtwey

Trapped

Holland Doc

Tot september 2007 kon men in menig Vlaamsche huiskamer zo rond de klok van zessen volgend tafereel aanschouwen. Een vaderfiguur die met een vers gestopte pijp zich neervlijt in zijn fauteuil. Een omschorte echtgenote die nog snel met de resten van het avondmaal naar de achterkeuken snelt. En een rits kindergrut dat kordaat wordt aangemaand om hun kleine, doch roezemoezige monden te houden oftewel spoorslags in de bedstee te vliegen. Wanneer moeder zich in de kamer heeft gevoegd, de vlam in de ouweheer zijn pijp zit en het kinderkoor gesust, wordt de radio-ontvanger aangezet en luistert men ademloos naar Alaska.

Het Radio1-programma Alaska bracht in 50 minuten telkens één radiodocument naar de luisteraar. Een intiem portret, een prikkelende vertelling van om den hoek, een reisverslag uit een buitenissig oord, een onthullende reportage. Telkens weer zeer herkenbaar, persoonlijk, leerrijk, boeiend van begin tot eind en bovenal van een kwaliteit die zeer luisterwaardig was.

Doch zoals dat gaat, beslisten duistere krachten ook hier om Radio 1 van een nieuw jasje en andere inhoud te voorzien. Geen plaats meer voor diepe verhalen. Jammer maar helaas, die afsluiting van de week met een verpozend radio-moment.

Vaders trokken zich in stilzwijgen terug, eega's verloren zich in de port en de kroost kreeg men met geen stokken meer stil. Nadien zijn de scherven van Alaska uitgestrooid over de werkdagen. Tussen 13 en 14u kan men nu luisteren naar Stories. Iedereen, werkelijk iedereen heeft minstens één goed verhaal. Stories brengt verhalen en mensen samen. Het zijn hun woorden, niet de mijne. De strafheid van de gebrachte vertelsels durf ik wel eens te betwijfelen. Het is zoals met mijn corpulente onderbuurvrouw. Zij denkt ook eigenares te zijn van meerdere markante avonturen. En ze wil me er telkens aan herinneren op het moment dat ik langs haar deur moet passeren. Nouja …

Terug naar de dag des Heren. Op zondag brengt men heden ten dage verslag uit van het gebeuzel van onze sportvrienden. Hun voetbalcapriolen, hun pedaalgestamp, hun basketgedribbel. Zeer alleraardigst allemaal en dat de atleten het nog lang mogen proberen. Voor de luisteraars die op radiofonisch gebied niet zo sportief zijn aangelegd brengt Radio 1 binnenkort weer soelaas en verlossing. Neen, niet die kornuiten van de Reyerslaan, maar wel Radio 1 Nederland. Vanaf 5 april laten de NPS en de VPRO een nieuwe golf in de Nederlandse ether los. Het programma Holland Doc Radio zal tussen acht en negen ’s avonds radio-docu’s gaan stralen. Iedere uitzending brengt een documentaire van 35 á 40 minuten en een korte reportage van een minuut of tien. Via de kabel is Radio 1 NL ook hier eenvoudig in stereo te beluisteren. Online kan je ze via streaming-radio vinden of via de website. Hèhè.

Guy uit, Yves in

Over Guy Verhofstadt kan men veel zeggen, en vaak was de kritiek ook niet onterecht. Maar zijn twee (drie) paarse regeringen hebben België wel naar een hoger niveau getild. Tot in de jaren negentig baadde België in een sfeer van provincialisme. La Belgique profonde, benepen en in zichzelf of rond de kerktoren gekeerd. Na het avondeten de rolluiken naar beneden. Steeds maar weer ploeterend in de klei en zwalpend van schandaal naar schandaal.

Paars deed het niet beter of slechter dan de voorgaande bewindsploegen. Ons kende nog steeds Ons. België mag zich nog steeds recordhouder noemen inzake de staatsschuld. En het politieke parcours was er geen dat minder vlekkeloos verliep dan anders.

Maar er viel tenminste iets te beleven. Er waaide van meet af aan, een andere wind door het land. Geen kleffe sandwiches zoals bij Dehaene, maar even lunchen bij een goede Italiaan was het Paarse credo. Het gemorrel wie dat uiteindelijk weer moest betalen, namen we erbij. Want smaak hadden ze wel.

En ook zei een minister al eens een keer wat te veel. Hij of zij zei tenminste wat! Men nam stelling in. Want 'geen commentaar' verveeld ook snel.

Paars zette België op de internationale kaart. Een Louis Michel, een Karel De Gucht, men mag er van denken wat men wil. De heren lieten hun mening niet afhangen van de plaatselijke KWB-afdeling. In ethische dossiers maakten we ons los van Meneer Pastoor. Vaak met goede bedoelingen en zwakke afspraken, maar de discussies werden wel geopend.

Ik wil Yves Leterme uit beleefdtijd nog even het voordeel van de twijfel geven. Maar zijn kunde van de afgelopen negen maanden en verschijningen voor de camera beloven me niet veel goeds. Moe en getergd staat hij land en pers te woord. Hij straalt als een hulpboekhouder. Een cijferaar met dichtgeknepen billen en het vingertje in de lucht. Liever een sinaasappelsap dan een goede Toscaanse rode wijn. 

Ik zie hem al staan tussen zijn buitenlandse collega's tijdens een volgende top in Brussel. Om tien uur moet men stil zijn, want anders is er nachtlawaai.

Guy Verhofstadt schreef op zijn laatste dag als premier bij het overlijden van zijn vriend Hugo Claus een hommage die menig lezer verbaasde. Wat zou Leterme geschreven hebben?

Super Tuesday

Dinsdag vier november 2008 zullen we weten wie G. Walker Bush opvolgt als 44e president van de Verenigde Staten. De dame of heer die achter deze job hengelt zal op Super Tuesday peentjes zweten. Die dag is het immers erop of eronder in de voorverkiezingen en voor sommigen dan ook een terminushalte op weg naar Pennsylvania Avenue nr. 1600.

Ook bij ons besteden de media aandacht aan de afvalrace naar Het Witte Huis. Kranten zoals De Standaard, De Morgen of Het NRC bieden op hun websites hele dossiers aan. Er wordt uitgebreid aandacht besteed aan het wie en wat en hoe van de kandidaten. 

Verder probeert elkeen zijn lezers te vermeien met vermakelijke doe-spelletjes. Zo kan men een stem-test uitvoeren, zijn er podcasts, kan men meedoen met discussies of alvast gokken naar de winnaar via een onlinepoll. Visueel komt men aan zijn trekken via foto- en videoreportages.
En de respectievelijke VS-correspondenten bloggen zich te pleuris om de onverzadigbare kennisgevingszoeker te voeden met de allerlaatste verwikkelingen uit deze of gene st(r)aat. Nachtbrakers kunnen dan weer helemaal upper-to-date blijven via de live-verslagen die te volgen zijn op de sites. 

Bezoekers van deze nieuwsbronnen hebben dan ook geen enkel valabel excuus om niet op de hoogte te zijn. Of het moet de overkill aan schreeuwerige en weinig overzichtelijke info en lay-out zijn die ervoor kan zorgen dat men snel doorklikt naar spannender societynieuwtjes. 

De Volkskrant brengt het enigszins anders en besteedt er een webspecial aan. Het aanbod en de berichtgeving verschillen nauwelijks met die van de concurrentie. Maar door de mogelijkheden van het internet beter te benutten, leveren ze een mooi staaltje van multimedia af waarin tekst, beeld en geluid prettig zijn samengevoegd. Visueel ziet het er overzichtelijk en aantrekkelijk uit. Het is de eerste webspecial van deze krant en het is een goede keuze om grote items zo aan te bieden. 

Foto: Michael David Murphy